Elvis Presley – życiorys, kariera, największe przeboje i ciekawostki

Elvis Presley to jeden z najważniejszych artystów w historii muzyki popularnej, nazywany po prostu Królem rock and rolla. Chłopak z biednej rodziny z Missisipi w ciągu dwóch lat stał się najsłynniejszym piosenkarzem na świecie, a jego występy w telewizji w 1956 roku zmieniły sposób, w jaki młodzi ludzie słuchali muzyki, ubierali się i tańczyli. Połączył muzykę białego Południa z bluesem i rhythm and bluesem czarnych Amerykanów, tworząc brzmienie, które otworzyło drogę dla Beatlesów, Rolling Stonesów i całej rockowej rewolucji.

W tym artykule poznasz życiorys Elvisa Presleya od dzieciństwa w Tupelo, przez przełomowe nagrania w studiu Sun Records, karierę filmową i służbę wojskową, aż po wielki powrót w 1968 roku, koncerty w Las Vegas i przedwczesną śmierć w Graceland. Opowiemy też o jego największych przebojach, stylu śpiewania, rekordach i o tym, dlaczego prawie pół wieku po śmierci wciąż jest jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci popkultury.

Kim był Elvis Presley?

Elvis Aaron Presley (1935-1977) był amerykańskim piosenkarzem, muzykiem i aktorem. Śpiewał rock and rolla, country, rhythm and bluesa, gospel i ballady, a w swojej karierze nagrał kilkaset utworów i zagrał w ponad 30 filmach fabularnych. Nie był pierwszym wykonawcą rock and rolla, ale to on uczynił z tej muzyki zjawisko masowe. Jego charyzma, sceniczny ruch i niski, aksamitny głos sprawiły, że stał się pierwszą prawdziwą gwiazdą rocka i symbolem buntu młodego pokolenia lat 50.

Presley jest jednym z najlepiej sprzedających się artystów w historii. Sprzedaż jego płyt szacuje się na ponad 500 milionów egzemplarzy na całym świecie, a według danych amerykańskiego stowarzyszenia wydawców RIAA jest najlepiej sprzedającym się artystą solowym w historii Stanów Zjednoczonych. Był też jednym z pierwszych artystów przyjętych do Rock and Roll Hall of Fame w 1986 roku.

Dzieciństwo i młodość w Tupelo i Memphis

Elvis Presley urodził się 8 stycznia 1935 roku w Tupelo w stanie Missisipi, w dwuizbowym domku zbudowanym przez jego ojca. Jego brat bliźniak, Jesse Garon, urodził się martwy, więc Elvis dorastał jako jedynak, bardzo silnie związany z matką, Gladys. Ojciec, Vernon Presley, imał się dorywczych prac, a w 1938 roku trafił na kilka miesięcy do więzienia za sfałszowanie czeku. Rodzina żyła skromnie, często na granicy ubóstwa.

Muzyka towarzyszyła Elvisowi od najmłodszych lat. Śpiewał w kościele zielonoświątkowym, gdzie zetknął się z żywiołowym gospel, słuchał radia z muzyką country i bluesem. W wieku 10 lat zajął piąte miejsce w konkursie talentów na jarmarku w Tupelo, śpiewając balladę „Old Shep”. Na 11. urodziny dostał od matki swoją pierwszą gitarę, kupioną w sklepie Tupelo Hardware, choć podobno sam marzył o rowerze albo karabinku.

W 1948 roku Presleyowie przeprowadzili się do Memphis w stanie Tennessee. Miasto było wtedy jednym z najważniejszych muzycznych ośrodków Południa. Na Beale Street grali bluesmani, w radiu można było usłyszeć rhythm and bluesa, gospel i country. Nastoletni Elvis chłonął to wszystko, chodził na nabożeństwa gospel, kupował ubrania w sklepie Lansky Brothers, w którym ubierali się czarni muzycy, i zapuścił długie, zaczesane do tyłu włosy z bokobrodami. W 1953 roku ukończył szkołę średnią Humes High School i zaczął pracować jako kierowca ciężarówki.

Sun Records i narodziny legendy

Latem 1953 roku Elvis wszedł do Memphis Recording Service, studia należącego do Sama Phillipsa, właściciela wytwórni Sun Records. Za kilka dolarów nagrał tam płytę z dwiema piosenkami, „My Happiness” i „That’s When Your Heartaches Begin”, podobno jako prezent dla matki. Sekretarka studia, Marion Keisker, zanotowała jego nazwisko z dopiskiem, że to dobry wykonawca ballad.

Przełom nastąpił w lipcu 1954 roku. Phillips zaprosił Elvisa na sesję z gitarzystą Scottym Moore’em i kontrabasistą Billem Blackiem. Długo nic nie wychodziło, aż w przerwie Elvis zaczął się wygłupiać, śpiewając w szybkim tempie bluesowy utwór Arthura Crudupa „That’s All Right”. Muzycy dołączyli, a Phillips od razu wiedział, że ma to, czego szukał: białego chłopaka, który śpiewa z feelingiem czarnych artystów. Kilka dni później piosenkę puścił w radiu WHBQ prezenter Dewey Phillips i telefony w rozgłośni się rozdzwoniły. Na stronie B singla znalazła się przearanżowana na szybko piosenka bluegrassowa „Blue Moon of Kentucky”, co dobrze pokazywało, na czym polegało nowe brzmienie: połączenie bluesa i country.

W latach 1954-1955 Elvis nagrał dla Sun Records kilka kolejnych singli, m.in. „Good Rockin’ Tonight”, „Baby Let’s Play House” i „Mystery Train”. Koncertował po całym Południu i regularnie występował w radiowym programie Louisiana Hayride. To tam publiczność po raz pierwszy wpadała w histerię na widok jego ruchów na scenie, a zapowiadający musiał uspokajać fanów słynnym zdaniem „Elvis has left the building”, czyli „Elvis opuścił budynek”.

W tym czasie menedżerem Elvisa został Tom Parker, były organizator objazdowych wesołych miasteczek, który kazał się tytułować „pułkownikiem”. W listopadzie 1955 roku Parker doprowadził do sprzedaży kontraktu Presleya wielkiej wytwórni RCA Victor za rekordowe wówczas 35 tysięcy dolarów, do których doszła premia dla samego piosenkarza.

 

 

Rok 1956 – Elvis zdobywa Amerykę

Pierwszym singlem nagranym dla RCA był „Heartbreak Hotel”, wydany w styczniu 1956 roku. Mroczna, przesiąknięta pogłosem piosenka o samotności trafiła na szczyt listy Billboardu i jako pierwsza płyta Elvisa sprzedała się w ponad milionie egzemplarzy. W marcu ukazał się album „Elvis Presley” z charakterystyczną okładką, na której piosenkarz w ekstazie uderza w gitarę. Był to pierwszy album rock and rollowy, który dotarł na 1. miejsce amerykańskiej listy albumów.

Prawdziwą siłą Elvisa okazała się telewizja. Wystąpił w programie braci Dorseyów, u Miltona Berle’a i Steve’a Allena, gdzie kazano mu śpiewać „Hound Dog” w smokingu do psa basseta. Jego ruchy biodrami oburzały krytyków, duchownych i rodziców, a prasa ochrzciła go przydomkiem „Elvis the Pelvis”. We wrześniu 1956 roku wystąpił w najpopularniejszym programie rozrywkowym Ameryki, „The Ed Sullivan Show”. Według szacunków oglądało go około 60 milionów widzów, czyli większość wszystkich telewidzów w kraju. Podczas trzeciego występu u Sullivana, w styczniu 1957 roku, kamery pokazywały go już tylko od pasa w górę.

W ciągu jednego roku Presley wylansował serię przebojów, które do dziś są klasyką rock and rolla: „Hound Dog”, „Don’t Be Cruel”, „Blue Suede Shoes” i balladę „Love Me Tender”. Ta ostatnia była piosenką tytułową jego pierwszego filmu, westernu z 1956 roku. Elvis stał się zjawiskiem, jakiego show-biznes wcześniej nie znał: sprzedawano szminki, portfele, przypinki i bransoletki z jego wizerunkiem, a na koncertach dziewczęta mdlały z emocji.

W 1957 roku Elvis kupił w Memphis posiadłość Graceland, która stała się jego domem do końca życia. Nagrywał kolejne przeboje, m.in. „All Shook Up”, „(Let Me Be Your) Teddy Bear” i „Jailhouse Rock”, i grał w filmach „Loving You” oraz „Jailhouse Rock” ze słynną sceną taneczną w więziennej celi.

Służba wojskowa w Niemczech

U szczytu sławy, w marcu 1958 roku, Elvis Presley został powołany do armii amerykańskiej. Mógł zostać przydzielony do specjalnej służby rozrywkowej, ale zdecydował się służyć jak zwykły żołnierz. Ścięcie jego słynnej fryzury fotografowały dziesiątki reporterów. Przed wyjazdem zdążył jeszcze zagrać w filmie „King Creole”, który wielu krytyków uważa za jego najlepszą rolę aktorską.

W sierpniu 1958 roku zmarła matka Elvisa, Gladys. Jej śmierć była dla niego ogromnym ciosem, z którym, jak twierdzili bliscy, nigdy do końca się nie pogodził. Kilka tygodni później wyjechał do Niemiec Zachodnich, gdzie służył w jednostce pancernej w Friedbergu, mieszkając poza koszarami w pobliskim Bad Nauheim. To w Niemczech w 1959 roku poznał 14-letnią Priscillę Beaulieu, córkę amerykańskiego oficera, swoją przyszłą żonę.

Podczas służby Elvis zetknął się też z tabletkami pobudzającymi, które żołnierze dostawali na nocne warty, i zainteresował się karate, które trenował potem przez całe życie, dochodząc do czarnego pasa. Pułkownik Parker zadbał, by w czasie jego nieobecności wytwórnia wydawała wcześniej nagrane piosenki, dzięki czemu Elvis nie zniknął z list przebojów. Do cywila wrócił w marcu 1960 roku.

Lata 60. – Hollywood i filmowa kariera

Po powrocie z wojska Elvis zmienił wizerunek. Zamiast buntownika z gitarą stał się eleganckim piosenkarzem w garniturze, którego akceptowali także rodzice nastolatków. Już w 1960 roku nagrał dwa wielkie przeboje: „It’s Now or Never”, opartą na neapolitańskiej pieśni „O sole mio”, oraz balladę „Are You Lonesome Tonight?”. W 1961 roku ukazał się film „Blue Hawaii”, a ścieżka dźwiękowa z piosenką „Can’t Help Falling in Love” sprzedawała się znakomicie. Ta ballada do dziś należy do najczęściej wykonywanych utworów weselnych na świecie.

Sukces „Blue Hawaii” ustalił schemat na resztę dekady. Pułkownik Parker zawierał z wytwórniami filmowymi kontrakty na kolejne lekkie komedie muzyczne z egzotycznymi plenerami, pięknymi dziewczętami i kilkoma piosenkami. Elvis grał w dwóch, trzech filmach rocznie. Niektóre, jak „Viva Las Vegas” z Ann-Margret, okazały się przebojami, ale większość była do siebie bardzo podobna. Piosenki pisane na zamówienie do filmów bywały słabe, a sam Elvis coraz bardziej się nimi frustrował. W latach 60. prawie przestał koncertować, a muzyką rockową zawładnęli Beatlesi i inni wykonawcy z Wielkiej Brytanii.

Do najjaśniejszych punktów tamtego okresu należą nagrania gospel. Album „How Great Thou Art” z 1967 roku przyniósł Elvisowi pierwszą nagrodę Grammy. 1 maja 1967 roku Presley ożenił się w Las Vegas z Priscillą Beaulieu, a 1 lutego 1968 roku urodziła się ich jedyna córka, Lisa Marie.

 

 

Wielki powrót – ’68 Comeback Special

Pod koniec lat 60. wielu uważało Elvisa za artystę z przeszłości. Wszystko zmienił program telewizyjny stacji NBC wyemitowany 3 grudnia 1968 roku, nazywany dziś „’68 Comeback Special”. Parker chciał, by był to grzeczny program świąteczny, ale reżyser Steve Binder przekonał Elvisa do zupełnie innej koncepcji. Presley, ubrany w czarny skórzany komplet, zagrał na małej scenie, otoczony publicznością, w luźnej atmosferze, razem z dawnymi muzykami, w tym Scottym Moore’em. Pokazał, że wciąż potrafi śpiewać rock and rolla z dawną energią.

Program zakończył się przejmującym wykonaniem piosenki „If I Can Dream”, napisanej po zabójstwach Martina Luthera Kinga i Roberta Kennedy’ego. Występ okazał się ogromnym sukcesem oglądalności i przywrócił Elvisowi status wielkiej gwiazdy.

Na fali powrotu Elvis nagrał w 1969 roku w studiu American Sound w Memphis materiał uważany za jeden z najlepszych w jego karierze. Powstały wtedy m.in. „In the Ghetto”, poruszająca piosenka o przemocy i biedzie w wielkich miastach, oraz „Suspicious Minds”, ostatni singiel Elvisa, który za jego życia dotarł na 1. miejsce listy Billboard Hot 100.

Lata 70. – Las Vegas i koncerty

Latem 1969 roku Elvis wrócił na scenę koncertową serią występów w nowo otwartym hotelu International w Las Vegas (późniejszy Las Vegas Hilton). Występował z dużym zespołem, orkiestrą i chórkami gospel, a koncerty były wyprzedane. Przez kolejne lata dawał w Las Vegas setki koncertów, a między nimi ruszał w trasy po Stanach Zjednoczonych. Stał się jednym z największych magnesów przyciągających turystów do miasta.

Symbolem tego okresu stały się białe, wysadzane kamieniami kombinezony, szerokie pasy i peleryny, inspirowane po części strojami do karate. Repertuar koncertów łączył dawne przeboje rock and rollowe z balladami, gospel i nowszymi utworami, takimi jak „Burning Love” z 1972 roku. Elvis często kończył występ piosenką „Can’t Help Falling in Love”.

Najsłynniejszym koncertem lat 70. był „Aloha from Hawaii”, nadany 14 stycznia 1973 roku z Honolulu przez satelitę. Transmisję obejrzano w kilkudziesięciu krajach, a jej widownię szacuje się na setki milionów osób. Był to jeden z pierwszych koncertów pojedynczego artysty transmitowanych w ten sposób na tak wielką skalę, a album z tego występu dotarł na szczyt amerykańskiej listy.

Za fasadą sukcesu życie prywatne Elvisa się rozpadało. W 1972 roku rozstał się z Priscillą, a w 1973 roku para wzięła rozwód. Męczące trasy, nieregularny tryb życia i coraz większe dawki leków na receptę odbijały się na jego zdrowiu. Piosenkarz przybierał na wadze, zdarzało mu się zapominać tekstów, a niektóre koncerty bywały odwoływane.

 

 

Śmierć Elvisa Presleya

Ostatni koncert Elvis Presley zagrał 26 czerwca 1977 roku w Indianapolis. 16 sierpnia 1977 roku, w dniu, w którym miał wyruszyć w kolejną trasę, został znaleziony nieprzytomny w łazience w Graceland. Zmarł w wieku 42 lat. Jako oficjalną przyczynę śmierci podano zatrzymanie akcji serca. Późniejsze ustalenia wskazywały na poważne problemy z sercem i układem pokarmowym, a także na nadużywanie leków przepisywanych przez lekarza, które przez lata osłabiały jego organizm.

Wiadomość o śmierci Elvisa wstrząsnęła światem. Przed Graceland zebrały się dziesiątki tysięcy fanów, a w ciągu kilku dni sprzedały się miliony jego płyt. Prezydent Jimmy Carter powiedział, że Elvis na zawsze zmienił oblicze amerykańskiej kultury popularnej. Piosenkarz spoczywa w Ogrodzie Medytacji w Graceland, obok matki i ojca.

Największe przeboje Elvisa Presleya

Elvis Presley ma na koncie 18 singli, które dotarły na 1. miejsce amerykańskich list Billboardu, i dziesiątki przebojów w czołówkach list na całym świecie. Wybór najważniejszych piosenek z różnych etapów kariery:

• „That’s All Right” (1954) – pierwszy singiel z Sun Records, uznawany za jeden z kamieni milowych rock and rolla.
• „Heartbreak Hotel” (1956) – pierwszy wielki przebój i pierwsza złota płyta Elvisa.
• „Hound Dog” (1956) – rock and rollowa wersja bluesa nagranego wcześniej przez Big Mamę Thornton, autorstwa duetu Leiber i Stoller.
• „Don’t Be Cruel” (1956) – jeden z najdłużej utrzymujących się na szczycie singli lat 50.
• „Love Me Tender” (1956) – ballada z pierwszego filmu, oparta na melodii XIX-wiecznej pieśni „Aura Lee”.
• „All Shook Up” (1957) – energiczny przebój, który dotarł na szczyt list w USA i Wielkiej Brytanii.
• „Jailhouse Rock” (1957) – piosenka z filmu o tym samym tytule i jedna z najbardziej rozpoznawalnych w karierze Elvisa.
• „It’s Now or Never” (1960) – ballada na motywach „O sole mio”, jeden z najlepiej sprzedających się singli w historii.
• „Are You Lonesome Tonight?” (1960) – nastrojowa ballada z mówioną partią w środku utworu.
• „Can’t Help Falling in Love” (1961) – romantyczna ballada z filmu „Blue Hawaii”, stały punkt koncertów Elvisa.
• „Return to Sender” (1962) – lekki przebój z filmu „Girls! Girls! Girls!”.
• „In the Ghetto” (1969) – piosenka z przesłaniem społecznym, nagrana w Memphis.
• „Suspicious Minds” (1969) – ostatni amerykański numer jeden Elvisa wydany za jego życia.
• „Burning Love” (1972) – rockowy przebój z okresu koncertów w Las Vegas.

Muzyka Elvisa wciąż wraca na listy przebojów. W 2002 roku remiks piosenki „A Little Less Conversation” przygotowany przez holenderskiego producenta Junkie XL dotarł na 1. miejsce list w Wielkiej Brytanii i wielu innych krajach, przypominając Presleya pokoleniu, które urodziło się po jego śmierci.

Głos i styl muzyczny Elvisa

Elvis Presley nie umiał czytać nut i nie miał formalnego wykształcenia muzycznego, ale miał znakomity słuch i instynkt. Jego głos był barytonem o dużej skali, obejmującej około dwóch oktaw. Potrafił śpiewać nisko i ciepło w balladach, a w rock and rollu przechodził w zadziorny, chropowaty ton z charakterystycznymi „czknięciami” i przeciąganiem sylab. Z czasem jego głos dojrzał, a w latach 70. Elvis z łatwością śpiewał potężne, operowe wręcz kulminacje w utworach takich jak „How Great Thou Art” czy „An American Trilogy”.

Siłą Elvisa była umiejętność łączenia stylów. W jego muzyce słychać:

• blues i rhythm and blues czarnych artystów z Memphis i Południa,
• country i bluegrass, którymi nasiąkał od dzieciństwa,
• gospel, zarówno białe, jak i czarne, które kochał przez całe życie,
• popowe ballady w stylu Deana Martina, którego był wielbicielem.

To właśnie ta mieszanka dała początek rockabilly, jednej z pierwszych odmian rock and rolla. Więcej o rozwoju gatunku przeczytasz w artykule muzyka rockowa – historia, odmiany i najważniejsi wykonawcy, a o tym, jak rock and roll przenikał do muzyki rozrywkowej, w tekście o muzyce pop.

Równie ważny jak głos był sposób bycia na scenie. Elvis poruszał się w rytm muzyki całym ciałem, kręcił biodrami, uginał nogi w kolanach i grał z publicznością. Dziś wydaje się to niewinne, ale w konserwatywnej Ameryce lat 50. było skandalem i jednym z powodów, dla których młodzież tak bardzo go pokochała.

Nagrody i rekordy

Mimo ogromnej popularności Elvis Presley zdobył tylko trzy nagrody Grammy i wszystkie za nagrania gospel: za albumy „How Great Thou Art” (1967) i „He Touched Me” (1972) oraz za koncertowe wykonanie „How Great Thou Art” (1974). W wieku 36 lat otrzymał nagrodę Grammy za całokształt twórczości.

Najważniejsze wyróżnienia i osiągnięcia Króla rock and rolla:

• członek pierwszej grupy artystów przyjętych do Rock and Roll Hall of Fame (1986), a także Country Music Hall of Fame i Gospel Music Hall of Fame,
• według RIAA najlepiej sprzedający się artysta solowy w historii USA,
• 18 singli na 1. miejscu amerykańskich list Billboardu i ponad 20 na szczycie listy brytyjskiej,
• ponad 30 filmów fabularnych oraz dwa filmy dokumentalne z koncertów,
• posiadłość Graceland, otwarta dla zwiedzających w 1982 roku, jest jednym z najczęściej odwiedzanych domów prywatnych w Stanach Zjednoczonych i ma status narodowego zabytku historycznego.

Ciekawostki o Elvisie Presleyu

• Elvis nigdy nie dał koncertu poza Ameryką Północną. Poza Stanami Zjednoczonymi występował tylko w Kanadzie, w 1957 roku. Jednym z możliwych powodów było to, że pułkownik Parker, w rzeczywistości urodzony w Holandii Andreas van Kuijk, nie miał amerykańskiego paszportu i obawiał się wyjazdu za granicę.
• Naturalny kolor włosów Elvisa był ciemnoblond. Od drugiej połowy lat 50. farbował je na czarno, wzorując się na idolach kina.
• W grudniu 1970 roku Elvis spotkał się w Białym Domu z prezydentem Richardem Nixonem. Poprosił o odznakę agenta federalnego biura do walki z narkotykami i ją dostał. Zdjęcie z tego spotkania należy do najczęściej zamawianych w Archiwach Narodowych USA.
• Elvis otaczał się grupą przyjaciół i współpracowników z Memphis, nazywaną przez prasę „Memphis Mafia”. Towarzyszyli mu na planach filmowych, w trasach i w Graceland.
• Był wielkim miłośnikiem samochodów, zwłaszcza cadillaków. Najsłynniejszy z nich, różowy Cadillac z 1955 roku, kupił dla matki, choć ta nie miała prawa jazdy.
• Po śmierci Elvisa narodził się mit, że piosenkarz wciąż żyje. Wśród fanów do dziś krążą opowieści o rzekomych spotkaniach z Królem.
• John Lennon powiedział podobno, że zanim pojawił się Elvis, nie było niczego. Beatlesi spotkali się z Presleyem w jego domu w Kalifornii w sierpniu 1965 roku i wspólnie grali.

Dziedzictwo i wpływ na muzykę

Trudno przecenić wpływ Elvisa Presleya na muzykę popularną. To on pokazał, że rock and roll może być zjawiskiem ogólnonarodowym i światowym, a nie lokalną modą. Zainspirował tysiące młodych ludzi, w tym Beatlesów, Boba Dylana, Bruce’a Springsteena i Freddiego Mercury’ego, do sięgnięcia po gitarę. Jego występy w telewizji wyznaczyły wzór kariery gwiazdy, w której wizerunek, ruch i charyzma są równie ważne jak muzyka.

Elvis odegrał też ważną rolę w łamaniu barier rasowych w muzyce. Śpiewając piosenki czarnych autorów i wykonawców przed białą publicznością, przyczynił się do tego, że rhythm and blues trafił do głównego nurtu. Jednocześnie bywa krytykowany za to, że jego sukces zawdzięczał muzyce, której twórcy, tacy jak Big Mama Thornton czy Arthur Crudup, nie mogli liczyć na podobne uznanie i pieniądze.

Historia Elvisa wciąż inspiruje twórców. W 2022 roku na ekrany kin wszedł film biograficzny „Elvis” w reżyserii Baza Luhrmanna, z Austinem Butlerem w roli głównej, a rok później film „Priscilla” Sofii Coppoli, pokazujący życie piosenkarza z perspektywy jego żony. Graceland co roku odwiedzają setki tysięcy fanów, a w sierpniu, w rocznicę śmierci, odbywa się tam Elvis Week. Więcej sylwetek wielkich artystów znajdziesz w kategorii znani muzycy i kompozytorzy.

Najczęściej zadawane pytania

Kiedy urodził się i zmarł Elvis Presley?

Elvis Presley urodził się 8 stycznia 1935 roku w Tupelo w stanie Missisipi, a zmarł 16 sierpnia 1977 roku w swojej posiadłości Graceland w Memphis, w wieku 42 lat.

Dlaczego Elvis Presley jest nazywany Królem rock and rolla?

Elvis nie wymyślił rock and rolla, ale to on uczynił z niego zjawisko masowe. Jego płyty sprzedawały się w milionach egzemplarzy, a występy telewizyjne w 1956 roku sprawiły, że rock and roll trafił do każdego amerykańskiego domu. Za tę rolę media i fani nazwali go Królem rock and rolla albo po prostu Królem.

Na co zmarł Elvis Presley?

Oficjalną przyczyną śmierci było zatrzymanie akcji serca. Piosenkarz od lat zmagał się z chorobą serca, nadwagą i problemami z układem pokarmowym, a jego stan pogarszało nadużywanie leków przepisywanych przez lekarza.

Jaka jest najbardziej znana piosenka Elvisa Presleya?

Do najbardziej znanych należą „Heartbreak Hotel”, „Hound Dog”, „Jailhouse Rock”, „Love Me Tender” i „Can’t Help Falling in Love”. Ta ostatnia ballada jest dziś prawdopodobnie najczęściej wykonywanym utworem Elvisa, także na weselach.

Ile płyt sprzedał Elvis Presley?

Sprzedaż jego nagrań szacuje się na ponad 500 milionów egzemplarzy na całym świecie, a niektóre źródła podają nawet miliard. W Stanach Zjednoczonych jest najlepiej sprzedającym się artystą solowym w historii.

Czy Elvis Presley miał dzieci?

Elvis miał jedną córkę, Lisę Marie Presley, urodzoną 1 lutego 1968 roku z małżeństwa z Priscillą Beaulieu. Lisa Marie również była piosenkarką. Zmarła w styczniu 2023 roku.

Czy Elvis Presley koncertował w Polsce?

Nie. Elvis nigdy nie występował w Europie ani poza Ameryką Północną. W Europie przebywał tylko podczas służby wojskowej w Niemczech Zachodnich w latach 1958-1960.

Elvis Presley – podsumowanie

Elvis Presley przeszedł drogę od biednego chłopaka z Tupelo do największej gwiazdy swoich czasów. Nagrania w Sun Records połączyły blues i country w nowe brzmienie, a rok 1956 uczynił z niego pierwszą globalną gwiazdę rock and rolla. Po służbie wojskowej i dekadzie filmów w Hollywood wrócił w wielkim stylu dzięki „’68 Comeback Special”, by w latach 70. królować na scenach Las Vegas i w transmisji „Aloha from Hawaii”.

Zmarł w wieku zaledwie 42 lat, ale jego muzyka, głos i sceniczny styl żyją do dziś. Takie piosenki jak „Heartbreak Hotel”, „Hound Dog” czy „Can’t Help Falling in Love” znają kolejne pokolenia, a Elvis pozostaje jednym z najważniejszych artystów, jacy kiedykolwiek stanęli na scenie. Nie bez powodu wciąż mówi się o nim po prostu: Król.